მიდგომა

როდესაც CAP-ის დიაგნოზი დადგინდება, შემდეგი საფეხურია იმის განსაზღვრა ესაჭიროება თუ არა პაციენტს ამბულატორიული მკურნალობა, ჰოსპიტალიზაცია ან ინტენსიური მოვლის განყოფილებაში მოტავსება. მიკრობების გამოკვლევა, ა სევე ანტიმიკრობული მკურნალობა დამოკიდებული იქნება მოვლის ადგილზე.

ამბულატორიული პაციენტის შერჩევა და მართვა

გაიდლაინების რეკომენდაციების თანახმად ამბულატორიულად უნდა ვუმკურნალოთ მომდევნო პაციენტებს:[4][60]

  • პნევმონიის სიმძიმის ინდექსის (PSI) I ან II რისკის კლასის პაციენტები PSI ქულებით ≤70 (დაბალი რისკი), და სიკვდილობის პროგნოზირებული 0.1 - 2.8% რისკი 30-ე დღეს [ არაჰოსპიტალური პნევმონიის სიმძიმის ინდექი (PSI) მოზრდილებში. ]

  • პაციენტები CURB-65 ქულებით 0 -1 (დაბალი სიმძიმე), და სიკვდილობის პროგნოზირებული რისკი <3% 30-ე დღეს. (ვისაც 2 ქულა აქვს [ზომიერი სიმძიმე] და სიკვდილობის რისკი 9% უნდა გავითვალისწინოთ ხანმოკლე ჰოსპიტალიზაციის ან კონტროლირებადი ამბულატორიული მკურნალობისთვის). [ CURB-65 პნევმონიის სიმძიმის სკალა ]

ექიმებმა უნდა იცოდნენ სიმძიმის ქულების შეზღუდვები და გაითვალისწინოს პაციენტის უნარი უსაფრთხოდ და საიმედოდ მიიღოს პერორალური მედიკამენტები ასევე აბმულატორიული დახმარების რესურსების მისაწვდომობა, როდესაც ფასდება პაციენტის შესაბამისობა ამბულატორიულ მართვასთან.

მნიშვნელოვანი რეკომენდაციები ამბულატორიული პაციენტებისთვის არის არ მოწიონ, დაისვენონ და შეინარჩუნონ კარგი ჰიდრაცია. პაციენტებს უნდა ვურჩიოთ შეგვატყობინონ გულმკერდის ტკივილის ნებისმიერ სიმტომის, სუნთქვის მძიმე ან მზარდი გახშირების ან ლეთარგიის შესახებ.

ამბულატორიულ პაციენტებში, რომლებსაც შესაბამისად მკურნალობენ სახლში, სიმპტომები უნდა გაუმჯობესდეს 48 სთ-ში და ამ დროს რეკომედებულია განმეორებითი შეფასება. თუ 48 სთ-ში მდგომარეობა არ გაუმჯბესდა, ჰოსპიტალიზაციაზე უნდა ვიფიქროთ.

ამბულატორიული პაციენტების დაახლოებით 10% არ რეაგირებს ანტიბიოტიკებით მკურნალობაზე და საჭიროებს ჰოსპიტალიზაციას.[85] თუ მკურნალობაზე პასუხი დამაკმაყოფილებელია, 10-14 დღის შემდეგ პაციენტი ხელახლა უნდა გავსინჯოთ, ასევე პნევმონიის ეპიზოდიდან 1 თვეში უნდა გავიმეოროთ გულმკერდის რენტგენი.

ამბულატორიული პაციენტები, რომლებიც გამოჯანმრთელდნენ ჰოსპიტალიზაციის გარეშე, ჩვეულებრივ აქტივობას უფრო სწრაფად უბრუნდებიან, ვიდრე ჰოსპიტალიზებულნი. ჰოსპიტალიზაცია ზრდის ინფექციის რისკს ანტიბიოტიკების მიმართ რეზისტენული ან უფრო ვირულენტური ბაქტერიების შემთხვევაში.[86]

ემპირული ანტიმიკრობული მკურნალობა ამბულატორიულ პაციენტებში

ამრიკელ თორაკალისტთა საზოგადოების (ATS)/ამერიკის ინფექციურ დაავადებათა საზოგადოების რეკომენდაციები (IDSA):[4]

  • ადრე ჯანმრთელი პაციენტები, რომლესაც მედიკამენტების მიმართ მდგრადი პნევმოკოკების დაბალი რისკი აქვთ, უნდა ვუმკურნალოთ მაკროლიდებით (აზითრომიცინი, კლარითრომიცინი ან ერითრომიცინი) ან დოქსიციკლინი. თუმცა, რეზისტენტობისმზარდი სიხშირის გამო მაკროლიდების გამოყენებისას ფრთხილად უნდა ვიყოთ, რადგანაც ისინი ყოველთვის არ არის შესაბამისი.

  • პაციენტებს, რომლებსაც მედიკამენტების მიმართ რეზისტენტული პნევმოკოკის მაღალი რისკი აქვთ, უნდა ვუმკურნალოთ ფთორქინოლონით (მაგ: მოქსიფლოქსაცინი, ლევოფლოქსაცინი), ან ბეტა-ლაქტამებით (უპირატესობა ენიჭება მაღალი დოზით ამოქსიცილინს ან ამოქსიცილინ/კლავულანის მჟავას; ალტერნატილ მედიკამენტებს მიეკუთვნება ცეფტრიაქწონი, ცეფპოდოქსიმი ან ცეფუროქსიმი) პლუს მაკროლიდი.

  • პაციენტებს თანამდევი დაავადებებით, მათ, ვინც იმუნოსუპრესიულ მედიკამენტებზე არიან, რომლებიც იღებდნენ ანტიბიოტიკებს წინა 3 თვის განმავლობაში და მედიკამენტების მიმართ რეზისტენტული პნევმოკოკური ინფექციის რისკფაქტორების მქონე პაციენტებს უნდა ვუმკურნალოთ რესპირატორული ფთორქინოლონით ან ბეტა-ლაქტამური მაკროლიდებით. დოქსიციკლინი შესაძლოა გამოვიყენოთ მაკროლიდების ნაცვლად.

  • მაკროლიდების მიმართ რეზისტენტული Streptococcus pneumoniae-ს ინფექციის (მინიმალური მაინჰიბირებელი კონცენტრაციით [MIC] ≥16 მგ/მლ) მაღალი გავრცელების რეგიონებში (>25%) ნებისმიერი პაციენტისთვის უნდა გავითვალისწინოთ ზემოთ ჩამოთვლილი პრეპარატების ალტერნატიული მედიკამენტები, მათ შორის თანმხლები დაავადებების დროს.

ბრიტანეთის გულმკერდის საზოგადოების (BTS) გაიდლაინებით რეკომენდებულია, რომ ემპირიული თერაპია პირველ რიგში წარიმართოს S pneumoniae-ს წინააღმდეგ.[60] პერორალური ამოქსიცილინი მიჩნეულია უპირატეს მედიკამენტად. დოქსიციკლინი ან კლარითრომიცინი ალტერნატივებს წარმოადგენს პაციენტებისთვის, რომლებსაც მომატებული მგრძნობელობა აქვთ პენიცილინის მიმართ.

პენიცილინ-რეზისტენტული სტრეპტოკოკული პნევმონიის რისკ-ფაქტორები მოიცავს ბეტა-ლაქტამების გამოყენებას წინა 3-6 თვის განმავლობაში, ჰოსპიტალიზაციას წინა 3 თვის განმავლობაში, ასპირაციას, პნევმონიის წინა ეპიზოდებს ბოლო ერთი წლის განმავლობაში, &lt;5 ან &gt;65 წლის ასაკს და ფილტვების ქრონიკულ ობსტრუქციულ დაავადებას.[87][88][89][90][91]

მაკროლიდ-რეზისტენტული სტრეპტოკოკული პნევმონიის რისკ-ფაქტორები მოიცავს მაკროლიდების გამოყენებას წინა 3 თვის განმავლობაში, &lt;5 ან &gt;65 წლის ასაკს და ბოლოდრინდელ ჰოსპიტალიზაციას.[87][88][89][90][91]

ფტორქინოლონ-რეზისტენტული სტრეპტოკოკული პნევმონიის რისკ-ფაქტორები მოიცავს ბოლო დროს ფტორქინოლონების მიღებას, ხანდაზმულთა სახლში ცხოვრებას და ფქოდ-ს.[87][88][89][90][91]

ჰოსპიტალიზაცია

CAP-ის ზომიერი და მძიმე დაავადების მქონე პაციენტები საჭიროებენ ჰოსპიტალიზაციას. გაიდალინების მიხედვით ჰოსპიტალური მკურნალობა რეკომენდებულია მომდევნო სიტუაციებში:[4][60]

  • პაციენტები 71 - 90 PSI (კლასი III) ქულებით, რომლებმაც შესაძლოა სარგებელი მიიღონ ხანმოკლე ჰოსპიტალიზაციის შედეგად [ არაჰოსპიტალური პნევმონიის სიმძიმის ინდექი (PSI) მოზრდილებში. ]

  • პაციენტები PSI-ის IV ან V კლასის პნევმონიით (ვისაც აქვს 9% და 27% სიკვდილობის რისკი, სესაბამისად)

  • პაციენტები CURB-65-ის ≥3 ქულებით საჭიროებენ ჰოსპიტალიზაციას, ხოლო 4 ან 5 ქულით (15 - 40% პროგნოზული სიკვდილობის სიხშირით, შესაბამისად) უნდა მოთავსდნენ ინტენსიური მოვლის პალატაში [ CURB-65 პნევმონიის სიმძიმის სკალა ]

  • ყველა პაციენტი, ვისაც აქვს ჰიპოქსემია (SaO2 <90% ან O2 <60 mmHg) ან სერიოზული ჰემოდინამიკური არასტაბილობა, საჭიროებს ჰოსპიტალიზაციას, მიუხედავად სიმძიმის მაჩვენებელი ქულებისა

  • პაციენტები, რომლებსაც აქვთ მაღალი რისკის პათოგენებით გამოწვეული CAP ან რომლებსაც აქვთ ჩირქოვანი ან მეტასტაზური დაავადება.[86]

ჰოსპიტალიზებულმა პაციენტებმა უნდა მიიღონ შესაბამისი ოქსიგენოთერაპია ჟანგბადით გაჯერებისა და ჩასუნთქული ჟანგბადის კონცენტრაციის მონიტორინგით, რათა SaO2 შენარჩუნდეს 92%-ზე ზემოთ. მაღალი კონცენტრაციებით ჟანგბადი შესაძლოა უსაფრთხოდ მივცეთ გაურთულებელი პნევმონიის დროს. [ Cochrane Clinical Answers logo ] ოქსიგენოთერაპია ვენტილაციური უკმარისობით გართულებული ფილტვების ქრონიკული ობსტრუქციული დაავადების მქონე პაციენტებში უნდა წარიმართოს არტერიული სისხლის აირების განმეორებითი გაზომვებით.[60]რესპირატორული უკმარისობის მქონე პაციენტები, მიუხედავად ჟანგბადით შესაბამისი თერაპიისა, საჭიროებენ სასუნთქი გზების გადაუდებელ მართვას და შესაძლო ინტუბაციას.

პაციენტები უნდა შემოწმდნენ მოცულობის შემცირებაზე და საჭიროების შემთხვევაში უნდა გადავუსხათ ინტრავენური სითხეები. კვებითი მხარდაჭერა უნდა განხორციელდეს გახანგრძლივებული დაავადების შემთხვევაში.[60]

ტემპერატურა, სუნთქვის სიხშირე, პულსი, სისხლის წნევა, ფსიქიკური სტატუსი, ჟანგბადით გაჯერება და ჩასუნთქული ჟანგბადის კონცენტრაცია უნდა გაკონტროლდეს და დაფიქსირდეს, თავიდან დღეში ორჯერ მაინც და უფრო ხშირად პაციენტებში, რომლებსაც მძიმე ფორმის პნევმონია აქვთ და მათში, ვისაც რეგულარული ოქსიგენოთერაპია ესაჭიროებათ. C-რეაქტიული ცილის (CRP) დონე პნევმონიის პროგრესის სენსიტიური მარკერია და რეგულარულად უნდა გაიზომოს. გულმკერდის რენტგენი უნდა განმეორდეს პაციენტებში, რომლებიც დამაკმაყოფილებელ პროგრესს არ განიცდიან.[60]

ემპირული ანტიმიკრობული მკურნალობა ინტენსიურ განყოფილებაში არმყოფ ჰოსპიტალიზებულ პაციენტებში

განიხილება ატიპიურ პათოგენებთან ბრძოლის რეკომენდაცია ემპირიული ანტიბიოტიკოთერაპიით;[92][93][94] თუმცა, ეს რეკომენდაცია დადასტურებულია მიმდინარე მონაცემებით.[95][96] 

ATS/IDSA გაიდლაინების მიხედვით რეკომენდებულია ბეტა-ლაქტამები (უპირატესი მედიკამენტებია ცეფოტაქსიმი, ცეფტრიაქსონი და ამპიცილინი) მაკროლიდებთან ერთად. ალტერნატივას წარმოადგენს მონოთერაპია რესპირატორული ფთორქინოლონებით (მოქსიფლუოქსაცინი ან ლევოფლოქსაცინი).[4] [ Cochrane Clinical Answers logo ] მეთიცილინ-რეზისტენტული ოქროსფერი სტაფილოკოკით (MRSA) გამოწვეული ინფექციის რისკ-ფაქტორების მქონე პაციენტებში უნდა დაემატოს ვანკომიცინი ან ლინეზოლიდი. MRSA ინფექციის რისკ-ფაქტორების მქონე პაციენტები მოიცავს ჰომოსექსუალ მამაკაცებს, ინტრავენურ ნარკომანებს, აივ-ინფიცირებულ პაციენტებს, იმპლანტის ან შეუხორცებელი ჭრილობის მქონე პაციენტებს, ახლო წარსულში ჰოსპიტალიზებულ პაციენტებს, ქრონიკული დაავადების მქონე პაციენტებს, ასევე მჭიდროდ დასახლებულ პირობებში ან ნახევრად-დახურულ საზოგადოებაში მცხოვრებ პირებს. ასევე გასათვალისწინებელია MRSA ინფექციის ანამნეზი. MRSA-ის ეპიდემიოლოგია გეოგრაფიულად იცვლება.

ფსევდომონას ინფექციის რისკ-ფაქტორების მქონე პაციენტებს მკურნალობა უნდა ჩაუტარდეთ ანტიპნევმოკოკური, ანტიფსევდომონური ბეტა-ლაქტამებით (მაგ. პიპერაცილინი/ტაზობაქტამი, ცეფეპიმი, მეროპენემი), ციპროფლოქსაცინთან ან ლევოფლოქსაცინთან ერთად. ალტერნატიულად, ბეტა-ლაქტამები შეიძლება გამოვიყენოთ ამინოზგილკოზიდებსა და აზითრომიცინთან ერთად ან ანტიპნევმოკოკურ ფტორქინოლონთან ერთად. ფსევდომონას ინფექციის რისკ-ფაქტორები მოიცავს ბოლოდროინდელ ჰოსპიტალიზაციას, ცხოვრებას ხანდაზმულთა სახლში, ახლო წარსულში ანტიბიოტიკების გამოყენებას, შორსწასულ ქრონიკულ რესპირატორულ დაავადებას, მათ შორის ფილტვის ქრონიკულ ობსტრუქციულ დაავადებას და ბრონქოექტაზიას. ასევე გასათვალისწინებელია ფსევდომონას ინფექციის ანამნეზი.

ზომიერი სიმძიმის პნევმონიების (CURB-65-ის 2 ქულა) დროს BTS გაიდლაინების რეკომენდაციაა მკურნალობა ამოქსიცილინიტა და მაკროლიდით ან მონოთერაპიით რესპირატორული ფთორქინოლონით სიტუაციებში, რომლებშიც სხვა არჩევანი ვერ დაინიშნება ან არაეფექტურია.[60]

პაციენტების ემპირული ანტიმიკრობული მკურნალობა ინტენსიური მოვლის განყოფილებაში

ATS/IDSA გაიდლაინების მიხედვით რეკომენდებულია ბეტა-ლაქტამები (უპირატესი მედიკამენტებია ცეფოტაქსიმი, ცეფტრიაქსონი ან ამპიცილინი/სულბაქტამი) მაკროლიდებთან ერთად. ალტერნატივის სახით შესაძლებელია მივცეთ რესპირატორული ფთორქინოლონი (მოქსიფლოქსაცინი ან ლევოფლოქსაცინი).[4]

ფსევდომონას ინფექციის რისკ-ფაქტორების მქონე პაციენტებს მკურნალობა უნდა ჩაუტარდეთ ანტიპნევმოკოკური, ანტიფსევდომონური ბეტა-ლაქტამებით (მაგ. პიპერაცილინი/ტაზობაქტამი, ცეფეპიმი, მეროპენემი), ციპროფლოქსაცინთან ან ლევოფლოქსაცინთან ერთად. ალტერნატიულად, ბეტა-ლაქტამები შეიძლება გამოვიყენოთ ამინოზგილკოზიდებსა და აზითრომიცინთან ერთად ან ანტიპნევმოკოკურ ფტორქინოლონთან ერთად.

მეთიცილინ-რეზისტენტული S aureus-ით გამოწვეული ინფექციის რისკ-ფაქტორების მქონე პაციენტებმა უნდა მიიღონ ვანკომიცინი ან ლინეზოლიდი.

BTS გაიდლაინებით რეკომენდებულია მკურნალობა ბეტა-ლაქტამებით (ცეფოტაქსიმი, ცეფტრიაქსონი ან ამპიცილინ/სულბაქტამი) რესპირატორულ ფთორქინოლონებთან ერთად.[60]

ჰოსპიტალიზებული პაციენტების კორტიკოსტეროიდებით მკურნალობა

რანდომიზებული კონტროლირებადი კვლევების მონაცემების თანახმად ადიუვანტურმა მკურნალობამ კორტიკოსტეროიდებით შესაძლოა შეამციროს კლინიკური სტაბილობის დრო[97] და შეამციროს მკურნალობის წარუმატებლობა[98][99] პაციენტებში, რომლებიც საავადმყოფოში დააწვიენს CAP-ით.

CAP-ის მქონე ჰოსპიტალიზებული პაციენტების კვლევების მეტა-ანალიზმა დაადგინა, რომ კორტიკოსტეროიდების გამოყენება უკავშირდებოდა მექანიკური ვენტილაციის ნაკლებ საჭიროებას, ჰოსპიტალიზაციის ხანგრძლივობის შემცირებას, კლინიკური წარუმატებლობის ნაკლებ სიხშირეს, ნაკლებ გართულებებსა და სიკვდილობის მაჩვენებლის შემცირებას.[100][101][102][103] [ Cochrane Clinical Answers logo ] სხვა მეტა-ანალიზით დადგინდა, რომ ადიუვანტური კორტიკოსტეროიდული მკურნალობა ამცირებს ჰოსპიტალური სიკვდილობის მაჩვენებელს და CRP-ის დონეს მძიმე CAP-ის მქონე პაციენტებში; თუმცა, სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი კლინიკური ეფექტი ან მექანიკური ვენტილაციის დროის შემცირება არ გამოვლენილა.[104]აღმოჩნდა, რომ სიკვდილობის შემცირება ეხება მძიმე CAP-ის მქონე პაციენტებს; პაციენტებში, რომელთც დაავადების მძიმე ფორმა არა აქვთ, ადიუვანტური კორტიკოსტეროიდები ამცირებენ ავადობას და არა სიკვდილობას.[103]კორტიკოსტეროიდებით მკურნალობა ჰიპერგლიკემიის რისკთან არის დაკავშირებული.[102][103] [ Cochrane Clinical Answers logo ]

კორტიკოსტეროიდები უნდა გავმოყენოთ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მძიმე ფორმის CAP (მაგ: შეესაბამება მძიმე ფორმის CAP-ის კრიერიუმებს[4][78][79]) ანთების მარკერების მაღალი დონით (e.g., CRP > 150 მგ/ლ).

რუტინული ანტიბიოტიკოთერაპია

ანტიბიოტიკებით ემპირული მკურნალობა უნდა დავიწყოთ რაც შეიძლება სწრაფად და უნდა დავიწყოთ გადაუდებელი დახმარების განყოფილებაში, რათა ავიცილოთ დაგვიანება. თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ მოკლე დრო ანტიბიოტიკების დაწყებამდე უფრო სასურველ გამოსავალთან დაკავშირებული არ არის.[105]

ანტიბიოტიკოთერაპიის საწყისი მიცემის გზა დამოკიდებულია მდგომარეობის სიმძიმეზე, პაციენტის მდგომარეობასა და მოვლის ადგილზე. გაიდლაინების თანახმად ანტიბიოტიკები ამბულატორიულ პაციენტებს უნდა მივცეთ პერორალურად, ხოლო ჰოსპიტალიზებულებს - ინტრევენურად. თუმცა, ინტრავენურ მკურნალობას ყოველთვის უნდა მივმართოთ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მძიმე ფორმის CAP (ჰოსპიტალიზაციის პირველ საათებში), ყოველდღიური შეფასებით, რათა მოხდეს გადართვა პერორალურ მკურნალობაზე როგორც კი ეს შესაძლებელი იქნება.[4][60] პაციენტები შესაძლოა გადავიყვანოთ პერორალურ მკურნალობაზე, როდესაც ისინი ჰემოდინამიკურად სტაბილურნი არიან და მათი მდგომარეობა კლინიკურად უმჯობესდება, შეუძლიათ პერორალურად მიიღოს მედიკამენტები და აქვთ ნორმალურად ფუნქციონირებადი კუჭ-ნაწლავის ტრაქტი.[4]

ანტიბიოტიკოთერაპიის ხანგრძლივობა

მკურნალობის ხანგრძლივობა მინიმუმ 5 დღეა.[4][106] ასევე უნდა გავითვალისიწინოთ მკურნალობის შეწყვეტა მას შემდეგ, რაც 48-72 სთ-ის განმავლობაში პაციენტს არ აქვს სიცხე და არ არის გართულებების ნიშნები (ენდოკარდიტი, მენინგიტი). ამასთან, სპეციფიკური პათოგენებით გამოწვეული პნევმონიის დროს, როგორიცაა Legionella species, Pseudomonas aeruginosa ან S aureus, რეკომენდებულია გახანგრძლივებული ანტიმიკრობული მკურნალობა. ამ შემთხვევებში აუცილებელია ინფექციური დაავადებების სპეციალისტთან კონსულტაცია.

მიკრობიოლოგიურად მართული მკურნალობა

პაციენტები, რომლებშიც ლაბორატორიულმა კვლევებმა აღმოაჩინა გამომწვევი ორგანიზმები, შესაძლოა გადავიყვანოთ ორგანიზმის მიმართ სპეციფიკურ მკურნალობაზე, რომელიც იმართება ანტიბიოტიკების მიმართ მგრძნობელობით.

პნევმონია, რომელიც არ ემორჩილება მკურნალობას

CAP, რომელიც არ ემორჩილება მკურნალობას, აღწერს კლინიკურ მდგომარეობას, რომლის დროსაც ანტიბიოტიკოთერაპიაზე არის არაადექვატური პასუხი მე-3-5 დღეს. პნევმონიის მიზეზები, რომელიც არ რეაგირებს მკურნალობაზე, კლასიფიცირდება როგორც ინფექციური, არა-ინფექციეური და უცნობი ეტიოლოგიის. მულტიცენტრულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ CAP-ის შემთხვევების 6 - 24%-ს არ ექნება რეაქცია ანტიბიოტიკოთერაპიაზე და მძიმე ფორმის პნევმონიის შემთხვევებში ამ სიხშირემ შესაძლოა მიაღწიოს 31%-ს.[22][107]

ერთ-ერთი კვლევა აღწერს 2 სხვადახსვა კლინიკურ ხასიათს იმ პნევმონიისა, რომელიც არ ემორჩილება მკურნალობას:[108]

  • პროგრესირებადი პნევმონია, რომელიც მოყვება კლინიკურ გაუარესებას სუნთქვის უკმარისობას ან სეპტიკურ შოკთან ერთად.

  • სიტუაცია, როდესაც კლინიკური სტაბილობა არ მიიღწევა და პაციენტის სხვა მახასიათებლები არ არის პასუხისმგებელი.

ბიომარკერები, როგორიცაა CRP და პროკალციტონინი (PCT), სარგებლიანია მასპინძლის არაადექვატური პასუხის პროგნოზისთვის. CRP ან PCT-ს მაღალი დონე საწყისი გამოვლინებისას წარმოადგენს რისკფატორს არაადექვატური პასუხისთვის,[68] ხოლო დაბალი დონეები დამცავია. პროკალციტონინის მიხედვით ანტიბიოტიკოთერაპიის დაწყება და მისი ხანგრძლივობის განსაზღვრა უზრუნველყოფს სიკვდილობის, ანტიბიოტიკების მოხმარებისა და გვერდითი ეფექტების რისკის შემცირებას.[109][110] [ Cochrane Clinical Answers logo ] თუმცა, ერთერთი მიმოხილვის თანახმად, არ იყო ნანახი რაიმე სხვაობა მოკლევადიანი სიკვდილობის მაჩვენებლში კრიტიკული დაავადების მქონე პაციენტებში,[111]მაშინ როცა მეორე კვლევამ აჩვენა, რომ PCT-ით მართული თერაპია არ ამცირებს ანტიბიოტიკების მოხმარებას.[112]

პირველი რეაქცია მკურნალობისადმი დაუმორჩილებლობასა ან გაუარესებაზე მოითხოვს საწყისი მიკრობული შედეგების გადამოწმებას.[4] კულტურების შედეგებმა და მგრძნობელობის ანალიზებმა, რომლებიც არ იყო ხელმისაწვდომი გამოვლინებისას, შესაძლოა კლინიკური წარუმატებლობის მიზეზები გახადოს აშკარა. ამასთან ერთად, უნდა გავითვალისწინოთ უჩვეულო მიკროორგანიზმებით, ვირუსების ჩათვლით, ინფექციის რისკფაქტორების შემდგომი ისტორია, თუ ეს აქამდე არ გაკეთებულა. ასევე აუცილებელია შემდგომი დიაგნოსტიკური კვლევები.


ნიღბიანი სასუნთქი ტომარა (ამბუ)- ანიმაციური დემონსტრაციანიღბიანი სასუნთქი ტომარა (ამბუ)- ანიმაციური დემონსტრაცია

ტრაქეის ინტუბაციის ანიმაციური დემონსტრირებატრაქეის ინტუბაციის ანიმაციური დემონსტრირება

ცენტრალური ვენური კათეტერის ჩადგმა - ანიმაციური დემონსტრაციაცენტრალური ვენური კათეტერის ჩადგმა - ანიმაციური დემონსტრაცია

პერიფერიული ვენის კანულაცია - ანიმაციური დემონსტრაციაპერიფერიული ვენის კანულაცია - ანიმაციური დემონსტრაცია

აღნიშნული მასალა უნდა გამოიყენოთ disclaimer მიხედვით