ეტიოლოგია

მწვავე აპენდიციტის მთავარი მიზეზი ჭიანაწლავის სანათურის ობსტრუქციაა. განავლოვანი ლითოწარმონქამნი (განავლის გამაგრებული მასა), ნორმალური განავალი ან ლიმფური ჰიპერპლაზია ობსტრუქციის მთავარი მიზეზებია. მხოლოდ განავლოვანი ლითოწარმონაქმნი შემთხვევათა 40%-ში იწვევს მარტივ აპენდიციტს, 65%-ში განგრენულ, არაპერფორირებულ აპენდიციტს და 90%-ში პერფორირებულ აპენდიციტს.[11]

არსებობს მტკიცებულება ზოგიერთ შემთხვევაში ნეიროიმუნური ეტიოლოგიის შესახებ, თუმცა აღნიშნული თეორია კვლავ კვლევის პროცესშია.[12]

პათოფიზიოლოგია

ობსტრუქციის დისტალურად ღრუ ივსება ლორწოთი და დახურულ მარყუჟოვან ობსტრუქციას ქმნის. ეს იწვევს გადაბერვას და სანათურის შიდა და კედლის შიდა წნევის მომატებას. მდგომარეობის პროგრესირებასთან ერთად, ჭია ნაწლავში მობინადრე ბაქტერიები იწყებენ სწრაფ გამრავლებას. ჭია ნაწლავის ყველაზე ხშირი ბაქტერიებია Bacteroides fragilis და Escherichia coli.[13]

ჭიანაწლავის სანათურის გადაბერვა რეფლექსურად იწვევს მადის გაქრობას, გულისრევასა და ღებინებას, ვისცერულ ტკივილს.

როდესაც ღრუს წნევა აჭარბებს ვენურ წნევას, მცირე ზომის ვენულები და კაპილარები ითრომბება, ხოლო არტერიოლები კვლავ ღიაა, რაც იწვევს მათ შებერვას და ჭიანაწლავის შეშუპებას. ანთებითი პროცესი მალევე ითრევს ჭიანაწლავის სეროზულ გარსს, ანუ ამ რეგიონის პარიესულ პერიტონეუმს, რაც იწვევს კლასიკურ ნიშანს- მარჯვენა ქვედა კვადრანტის ტკივილს.

მცირე ზომის არტერიოლების დათრომბვის შემდეგ, ჯორჯლის საპირისპირო არე განიცდის იშემიას, რასაც ინფარქტი და პერფორაცია მოჰყვება. ბაქტერიები ჟონავენ დაზიანებული კედლიდან და იქმნება ჩირქი (დაჩირქება) ჭიანაწლავში და მის გარშემო. პერფორაცია, როგორც წესი, ვითარდება ობსტრუქციის გვერდით, და არა ჭიანაწლავის წვეროსთან.[11]

აღნიშნული მასალა უნდა გამოიყენოთ disclaimer მიხედვით